Yurdum yangın yeri sevgilim
Umudumuzu dürten bir mart sabahında
Unutup rahat yataklarda derin uykuları
‘Bunlar son soğuklar’ dediğimiz sabır duraklarında
Dizdik yine sardunya saksılarını penceremize renk renk
Unutma sevgilim ve mutlaka inan
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta