Bahara Doğru Şiiri - Ömer Çelik

Kirli yüzlü çakallar, eşkıyalar sinerken
Dans eder yamaçlarda öbek öbek ağaçlar.
Müjde duydular zahar, telgraf tellerinden
Uyanır düşlerinden, güle hasret kalanlar.

Seher vakti sahneden çekilince yıldızlar
Heybetli doruklardan zarif ışıklar sızar.
Arz-ı endam ederken, sözlü, sevdalı kızlar
Gözdedir, revaçtadır, yola erken çıkanlar..

Güneş puslu geçitten dalar mavi göklere
Canlanır ab-ı hayat, şevk katar gönüllere.
Bir tatlı telaş başlar, bağlarda, bahçelerde
Kuşlar yuvalanırken, koşturur karıncalar.

Uzanır gün, aksine, sanki zamanda kıtlık
Saatler altın külçe, dakikalar liralık
Dağılır araziye mahşeri kalabalık
Rüzgarlarla yarışır, kazma-kürek yakanlar.

Işıldar paslı demir, tavlı toprak işlenir
Ovaların mevsimlik kaftanı giydirilir.
Eller nasır tutsa da, tembeli imrendirir
Dalgalı deniz gibi başak yüklü tarlalar.

Perakende yağmurlar, yüzleri güldürünce
Paklanır bahçelerden arsız börtü börülce
Tempolu ezgilerle oynar gelin görünce
Eyvanlara dadanır, fistanı ter kokanlar

Dizleri tutmayanlar, halinden yerinse de
Ötüşür yavru kuşlar, yaşama hevesiyle.
Turna sesi yayılır, içli kaval sesiyle
Toyların sırdaşıdır, bağrı yanık ozanlar.

Paralel patikalar, kıvrım kıvrım bükülür
Yıldızlarlar parıldarken meşaleler yakılır.
Yazılmamış mektuplar, bestelere dökülür
Yaylanın çeşmesinde kavuşur sevdalılar.