Bahar Şiiri - Elif Ece Dogan

Baharı gözlemek için özler önce insan
Bekler, bekler, bekler
Her kuru dalda ufacık tomurcuğu arar,
Bir ufak gonca tebessümü olur ruhunun
Bir pembe çiçek sarar yaralarını
Sonra bakarsın çiçeklenir doğa
Kupkuru dalların hüzünlü kahvesinden sonra
Renklerin cümbüşü salınır etrafta
Yeşilin günbegün değişen tonu
Farkettirir yaşamın devr-i daimini
Göz kırpar pembesinden narçiçeğine
Ruhun da tenine değen rüzgarın serinliği ile titrer
O asude tablonun karşısında sana yaşadığını, bu dünyada “var” olduğunu hatırlatır
Tüm kavgamız “var” olabilmek “var görünebilmek” adına iken
Bahar hatırlatır Yaratıcının senin için hazırladığı güzellikleri
İşte o zaman farkedersin aslında “var” olduğunu
Tüm bu zenginliğin aslında zübde-i alem olan senin için olduğunu
Pırıl pırıl gökyüzünün, sarhoş eden kokularıyla etrafını saran çiçeklerin, hiç durmaksızın şakıyan kuşların, böceklerin aslında “güzeli” “güzel olanı” anlattığını
Ve tam o sırada bülbülün sesiyle mest olmuşken bir karga bad sesiyle
Hatırlatır dünyada olduğunu
Önce irkilir sonra gülümsersin
Her şeyin zıddıyla kaim olduğu bu sırlı alemin içinde
Hatırlarsın kendi vaziyetini ve tabi karganın da vazifesini