Babaya Sığınan Gece. Şiiri - Can Elıf

Baba…

Kalbim huzur bulur mu, bilemem.
Gece derin, içim sessiz.

01:51…
Kadir Gecesi.
Baba mezarına sığındım.
Kızma ... kalbim yanıyor..

Korkmadığım için “Tanrı misafiri” dediler,
Belki de “Bu kız neden burada uyudu?” diye fısıldadın göğe.

Baba,
En güzel uykuydu rüyam
ve o rüyada yine sen vardın.

Sanki omzuma elini koymuşsun gibi,
Sanki “Korkma kızım” demişsin gibi.

Korkmuyorum baba…
Ne sarıldığım mezar taşından,
Ne de parmak uçlarımdaki o sessiz his kaybından.

Çünkü insan bazen
en çok sevdiğinin yanında
mezarlıkta bile huzur bulabiliyor.

Ama baba…
Güçlü durmak neden bu kadar zor?

Herkese karşı dimdik dururken
gece olunca içimdeki küçük kız
hala sana sarılmak istiyor.

Can parçam…
Ben hâlâ senin kızınım.