Babaya Ağıt Şiiri - Barış Taşdemir Bt

Bir bakışınla devrilirdi suskunluk,
Bir sözünle yıkılırdı gece…
Şimdi gecenin kendisi oldun.
Sustun.
Ve ben, konuşacak kelime bulamıyorum.
Sözcükler mi?
Ağzımda zindan.

Gözlerimden yağmur boşalıyor…
Bir mezar taşı değil,
Bir çağlayandır içimde.

Gitmek bu kadar kolay mıydı?
Ne oldu “Oldu olacak” diyemeyecek kadar yorgun muydun?
“Hal hatır?”
Onu bile unuttun mu?

Bir çocuğun eline yakışırdı o tornavida…
Sen almıştın onu,
Bahçeyi cennet edecektin…
Ve daha güneş doğmadan,
Toprağa düştün…

Ama sessizlik kazandı.
Sen gittin.

Kim öğüt verir şimdi bize?
Kim yol olur karanlığa?

Çok erken değil miydi be baba?
Vakit bu muydu?

Ama bil,
Senin oğlun öğrendi senden,
Hakkı, adaleti,
Görüşe hürmeti,
Ve bir dava uğruna eğilmemeyi…

Biz senin ardında
Eğilmeyeceğiz,
Çünkü sen doğruldun bu toprakta bir ömür!

---

Ben konuşamam şimdi,
Bir bakışın ağırlığı yetti bana…
Bir söz, bir dokunuş,
Yakar geçer içimi.

Kalbim kan tutmuş taş gibi,
Sözcükler boğazımda mahpus,
Gözlerim:
Yağmurun alnına yazılmış hüzün…

Nereye gitsem,
Bir dirhem seni bulurum,
Bir dirhem hasret…
Nereye gitsem,
Senin sesin dağ olur karşıma.

Gitmek bu muydu be baba?
Ne bir helalleşme,
Ne bir “Oğlum, dikkat et kendine…”

Bahçeyi geceye sarmıştın,
Toprakla dertleşirdin gizlice…

Aletleri yeni almıştın,
Daha teri kurumamıştı saplarında.
Sen gittin,
Bahçe sustu, gece sustu...

Söyleyecek çok şeyimiz vardı,
Şimdi kime diyeceğim:
“Baba sana bir soru”

Bir telefon kadar yakındın ya hani,
Şimdi dünya kadar uzaktasın.
Kime sarayım içimdeki yangını?
Sana bir soru Barış?

Çok erken gittin baba,
Bu kadar mıydı bizim hikâyemiz?

Ama sen öğrettin bize,
İyiliği, adaleti,
Eğitmenin yüreğini…

Gözün arkada kalmasın baba,
Senin çocukların,
Toprağın başını eğdirmeyecek!