Babamdı Şiiri - Adnan Deniz

​Sokağın başında fileli gömleği ile gördüğümüzde "Babam!" diye koşarak dizlerine sarılırdık. O kadar büyük görünürdü ki gözlerimizde, bizlerin kanatsız kahramanı gibiydi.
​Nasıl geçti yıllar, nasıl büyüdük, neleri yaşadık hiç anlayamadık. Henüz ölümün adını bile duymamıştık. Ne kadar da mutluyduk halbuki...
​Bir gece o sevecen insan, bizim kolumuz kanadımız yanlara düşüverdi. Önce nefes alamaz oldu, karardı iyice sonra... Çaresizliği yaşadık hep birlikte. Küçücük ellerimle kucakladım o koca adamı. Dışarı çıkardım zorlayarak; içimde hâlâ yaşayacak ümidi capcanlıydı. Ağlaşıyordu bütün kardeşlerimiz; annem, saçlarını yoluyordu mütemadiyen.

​Yatırdık boylu boyunca... Üzerine beyaz bir örtü serdiler. Doktor geldi, eğildi üzerine babamın. Sonra göz kapaklarını kaldırdı ve sonunda "Eks..." dedi. Gitmişti büyük adam. Boynumuz bükük kaldı arkasında. Ama yürek yangınımız hiç sönmedi. Ölümle biz yetim kaldık.