Babama Şiiri - Barış Yeşiltaş

BABAMA

Babam, bugün yine gözlerim doluyor,
Adını andıkça yüreğim yanıyor.
Bir yanım hala kapıda seni bekliyor,
Öldüğüne gönlüm bir türlü inanmıyor.

Evin bir köşesinde koltuğun duruyor,
Sanki birazdan gelip oturacaksın.
Kapı her çaldığında kalbim hızla atıyor,
Bir gün değil babam, her gün geleceksin sanıyorum.

Babam, sen gideli güneşim hiç doğmuyor,
Yüzüm gülse bile içim kan ağlıyor.
Herkes unut diyor, kolay sanıyor,
Bir evlat babasını nasıl unutuyor?

Keşke son bir kez daha sarılsaydım sana,
Başımı yaslayıp doya doya ağlasaydım.
Bilseydim ayrılığın bu kadar yakın olduğunu,
O son gün ellerini hiç bırakmasaydım.

Baba, diye sesleniyorum gecenin içinde,
Sesim yankılanıyor duvarların dibinde.
Bir cevap bekliyorum, belki duyarsın diye,
Ama sessizlik çöküyor yorgun yüreğime.

Bugün yine geldim mezarının başına,
Gözyaşlarım karıştı toprağına, taşına,
Anlatacak çok şeyim var sana babam,
Keşke bir kez dokunabilsem ellerine babam.

Toprağın soğuktur, üşüyor musun baba?
Duyuyor musun sesimi orada uzakta?
Ben bur da sensiz her gün ağlarken,
Senin adını fısıldıyorum her duamda.

Keşke zamanı geri döndürebilsem,
Bir gün daha seninle yaşayabilsem.
Dizlerine başım koyup çocuk olsam,
Dünyanın bütün yükünü biran unutabilsem.

Söyleyin babama, çok özledim onu,
Görünce sokakta babasıyla gezen çocukları.
Onlar babalarının elini tutarken,
Ben gökyüzüne bakıp seni ararım babam.

Babasızlık ne zormuş, kimse bilmez,
İçimdeki yangını hiçbir su söndüremez.
İnan ki kalabalıkta bile yalnız hissediyorum kendimi,
Baba hasretini hiçbir insan dindiremez.

Seninle kurduğum hayallerim yarım kaldı,
Gidişinle içimde koca bir boşluk kaldı.
Herkes hayatına devam ediyor babam,
Benim dünyam senin gittiğin gün durdu kaldı.

Senin oğlun olmak en büyük şerefim,
Adını taşımak en güzel servetim.
Ne kadar büyüsem de değişmeyecek bir şey var,
Senin küçük oğlun olarak kalacak hep yüreğim.

Bir gün bende geleceğim senin yanına,
Belki kavuşacağım o güzel bakışlarına.
O güne dek dualarım seninle babam,
Adını kazıdım kalbimin en derinliğine.

Şimdi sana sarılamıyorum, elini öpemiyorum,
Sesini duyamıyor, gözlerinin içine bakamıyorum.
Ama bil ki babam, bu dünyada nefes aldığım sürece,
Sen benim kalbimde yaşamaya devam edeceksin.

İnsan babasını kaybedince yalnızca bir insanı kaybetmiyor,
Çocukluğunu, sığınağını, arkasındaki dağı da kaybediyor babam.
Herkes bana büyüdün diyor baba..
Bir ben biliyorum, sen gidince içimde ne kadar küçüldüğümü.


YAZAR: BARIŞ YEŞİLTAŞ
TARİH: 21.10.2026
SAAT: 13:00