Babama Şiiri - Ahmet Can Özcan

Belki yeniden görüşürüz seninle,
Yıllar geçince tanır mısın beni bilmem.
Saçımda aklar olur belki, sen de yoktu.
Vardıysa da bir iki, o da o kadar olurdu.
Sana sarılmak nasıldı unuttum.
Uzundun benden kafamı göğsüne yaslardım sarılınca
Ah o kokun o baba şefkatin.
Keşke her sarılışımda son sarılışım gibi sarılsaydım.
Sonra ağır geldi yükler, bir hastalık dadandı sana.
Hep derdin içkiyi başkası içti sirozu ben oldum diye
Geldiğimde ayağa kalkardın elini öperdim.
Sonlara doğru kalkamadın ama hep bir doğrulmaya çalıştın.
Bu beni ne kadar sevdiğinin göstergesiydi.
Gördüm Babam, ben senin gözlerinde beni ne kadar sevdiğini gördüm.
Şimdi neredesin ne haldesin bilmiyorum.
Belki akan gözyaşlarımı görüp üzülüyorsundur.
Belki sen de ağlıyorsundur bilinmez
Ben hiç ağlamazdım, sen musallada uzanırken uzun uzun ağladım.
Hayat boş geliyor artık, şimdi annem de gelir yanına o zaman üzülmem.
İnsan annesinin ölmesine sevinir mi
Ben senin yanına gelecek diye sevineceğim.
Kıyamet kopsun da teraziler kurulsun cezamız neyse çekelim
Baba ben seni çok özledim bir buluşalım bir daha da hasretlik çekmeyelim.