Babam çiçekti Şiiri - Can Elıf

Uyku, bir zamanlar evdi.
Ev, senin sesindi baba.
Şimdi mezar taşı soğuk,
Ama toprağın altında bir bahar var.
Yağmur yürüdüğüm yolları çoğalttı,
Ayaklarım takatsiz,
Ben düştüm,
Ama kalkmayı senden öğrendim.
Çiçeklerine dokunduğumda
Ellerim titriyor,
Belki kokun hâlâ rüzgârda.
Özür dilerim baba.
Dağıldım, evet.
Ama toparlanmayı senden öğrendim,
Eski ben olsam sustum,
Ciğerim yangın, dumanında külüm,
Köklerin beni tanır mı,
Kokun siner mi toprağına,
Tekrar ben kalkarım,
Ama senin kızınım hala,
Baba,
Gece gündüzle kavgalı,
Ben sevdasına yangım,
Hiç olsam sararım toprağını ,