BABA..! sen kalk babacım sen yoksan ben çocuk değilim,
BABA..! uyuduğun yeter sen yoksan ben kalkan olamam,
BABA..! etrafıma bak kimsem yok ben yalnızım, insanlık duymuyor sesimi,
BABA..! sahi bu mezar sana mı aitti..? Geri de kalan ben, annem, Ayşe kaldı,
BABA..! bizi niye götürmedin ki bak sen gittin, biz açız, üşüyoruz, boynumuz bükük..
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta