Babam Şiiri - Zeynep Saylan Ayşe Kuz

Babam
Bazen adımı unutur, yüzüme bakar uzun,
Gözlerinde tanıdık bir hüzün, yarım bir söz.
Hatıralar dökülür avuçlarından usul usul,
Ben onun kızıyım, o benim hâlâ babam

Bir sandık vardı ya eskiden kalbinde saklı,
Anahtarını zaman aldı, kilidi çok paslı
Dünler bugünlere küstü, yollar karardı,
Ama baba kokun hâlâ aynı, değişmedi.

Elini tutarım, adımı bilmez tanımaz
Avucumda çocukluğum ısınır birden.
Bana bakarken bilmeden “kızım” der gibi
Bir tebessüm düşer dudaklarından gizliden.

Unutmak senin suçun değil baba, bilirim,
Beynin yoruldu, kalbin hâlâ uyanık.
Sen beni tanımasan da ben seni ezberim,
İsmimi silse de zaman, sevgim silinmedi.

Bir gün tamamen susarsan kelimelerinde,
Ben senin yerine hatırlarım her şeyi.
Çünkü evlat olmak biraz da budur baba,
Sen unutunca, ben olurum senin hafızan.

...Zeynep Saylan...
...Alzhemier olan babayı anlatır..