Babalık Şiiri - Berdan Doğu

Ömürler yetmedi doymana, babalık.
Deli öfken yamaçlarından da kalabalık.
Ne hayatlar batar gözlerini bulsa,
Gece infilak eder karanlığını duysa.

İşte ben ele avuca sığmazken gözlerini buldum,
Uçurumun kenarında çığlıkları duydum.
Ve hâlâ korkarım güneş batarken,
Üstelik bu kadar cesurca yaşarken.
Maziye dönünce düşüyorum bataklığına,
Asırlarca sövmek istiyorum babalığına.

Adımlarım sezemezken düz çizgileri,
Derunumda çığ gibi büyümüştün.
Şirazem ayırt edebilince renkleri,
İçimde cesetler gibi çürümüştün.

Ve bu düz çizgiler artık bürüşmüştü,
Büyüdüğüm sokaklar acılarımla gülüşmüştü.
Kimsesizler yurdunda bulmuştum gölgemi,
Artık yalnız nefesler kuşatıyordu çevremi.
Ve ben ilk defa huzuru tattım babalık
Bu huzur senin öfkenden de kalabalık.
Kaç kez çıksam da dostlar kahvesinden yaralanıp,
Hiçbir yara seninki kadar acıtmıyor, babalık.