Baba Şiiri - Samira Samiraninsiiri

Bir insanın sırtında taşıdığı en büyük memleket
bazen bir babanın susuşudur.

Ben bunu
sen gidince öğrendim baba.

Meğer insan,
bir omza değil de
bir ihtimale yaslanırmış yıllarca.
“Düşersem tutar.”
dediği bir dağ varmış içinde herkesin.
Benim dağım sendin.

Şimdi hangi geceye baksam
arkasında sen eksiksin.

Ev dediğim şeyin duvarları hâlâ yerinde belki
ama çatısı göğe uçmuş gibi.
Rüzgâr giriyor içeri.
Üşüyorum.

Kimse anlamıyor bunu.
Çünkü bazı kayıplar
tabutla değil,
sesle gelir insana.

Bir adamın
“kızım”
deyişini kaybedince
dünya başka bir lisana dönüyor.

Ben artık hiçbir kalabalığın içinde tam yürüyemiyorum.
Sanki içimde
yarısı çökmüş bir mabedin yankısı var.
Konuşuyorum,
gülüyorum,
hatta bazen uzun uzun susup hayatı izliyorum
ama her şeyin altında
kırılmış bir direğin sarsıntısı sürüyor.

Sen giderken
yalnızca bir insan gitmedi baba.

Benim ardımdaki o görünmez sur yıkıldı.
Kötü günlerde sırtımı döndüğüm o emniyet,
o “bir şey olursa babam var” cümlesi
sessizce toprağa karıştı.

Ve ben,
o günden beri
boşluğa düşen bir yıldız gibi yaşıyorum.

Kimse fark etmiyor belki
ama insan bazen yere düşmez.
Bir yokluğun içine düşer.

Öyle derin olur ki o boşluk,
sesin bile geri dönmez.

Şimdi seni düşündüğüm gecelerde
göğe bakarken değil,
içime bakarken ağlıyorum.

Çünkü sen
dışarıda kaybettiğim biri olmadın yalnızca.
İçimde devrilen bir çağ oldun.

Bazı insanlar ölmez baba.
Bazı insanlar,
gittikten sonra bile
bir evin direği gibi eksik kalır.

Ve insan,
en çok da
arkasında duracak kimse kalmadığında büyürmüş.

Ben büyümedim.

Sadece
çocukluğumun son sığınağını kaybettim.