Aziz Milletim Şiiri - Ali Şafak Balı

Bir zamanlar öyle asildi milletim.
Hamisiydi bir 'kutlu medeniyet'in.
Sonra çözüldü, safahata daldı,
Bilmedi kıymetini uluhiyetin.

Düşmanları çıkıp geldi karanlıktan,
Bitap düşmüştü birbirini kırmaktan.
Kilise yıkmış, aklı tanrı yapmıştı.
Söz ediyordu "yeni dünya" kurmaktan.

Kimimiz hayranı oldu "gelişmenin",
Kimimiz koruyucusu geleneğin.
Sandık ki refah ile yükselir millet.
Ardına düştük, eşkiyanın, katilin.

Düşman, kimi zaman silahla, savaşla,
Kimi zaman siyasetle, kurmacayla,
Sarsmak için 'birliğimizi temelden',
Karşı karşıya koydu bizi, atayla.

Her birimize farklı hayaller çizdi.
Yetmedi, türlü "kimlikler" icad etti.
Din, mezhep, ırk, kültür derken,
Ferdini, milletine isyankar etti.

Hem dost göründüler, hem nifak ektiler.
Kimimize kurucu, kimimize "gerici" dediler.
Kurtarıcı, mürşit, şeyh, efendi derken,
Mümini, Ümmetinden tefrik ettiler.

Süslü laflara kandık, düştük tuzağa.
Savruldu herkes, birbirinden uzağa.
Kimimiz "cihat" dedi, kimimiz "devrim".
Kavga kaldı miras, hep yeni kuşağa.

Bazen meclislerde, bazen sokaklarda,
Canlar alıp, "canlar verdik kavgalarda".
Bilmiyorduk, neydi bunda asıl maksat,
Sonunda, yine biz kalıyorduk darda.

Öyle çok düşmüştük ki birbirimize,
Gerçek, ok olsa girmezdi zihnimize.
Bir "hakikat", bin biçime bürünmüştü.
En çok, yozluk işlemişti fikrimize.

"Ne onlardan olduk, ne biz kalabildik".
Sor, her birimiz ülkeyi en çok sevdik.
Ele sattık da, yâr etmedik kardeşe.
Böyle böyle her gün birlikte tükendik.

Uyanmak vakti geldi de geçti çoktan.
Millet yetki verdi, çıkmak için yoktan.
Taht sevdası üstün geldi davamıza.
Çıkar uğruna, "geçtik hatır-ı Hakk'tan".

Kasım 2025