Konuşamıyorlar diye
sorun yok mu sanıyorsunuz?
Evi yok, yemeği yok, kimsesi yok.
Sokaklar onları doğurmadı,
ama büyüttü, dövdü, terk etti.
Keşke insan olmak
bu sağır edici gürültüyü zorunlu kılmasaydı.
Keşke hayvanlar âleminden
o birkaç gülünç adıma çıkmanın bedeli
bu kadar ağır olmasaydı:
Orman kuytusunda buluştuk biz,
gözlerimizde aynı donmuş ihanet,
kırmızı ışıklar kaybolurken
o geceye saplanmış aynı hançer.
Merhametimiz dağlar kadar geniş,
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!