İnsan, hayatı boyunca yaşadığı her şeyin kendi seçimi olduğunu sanır. Oysa yol, çoktan çizilmiştir.
Kader, insanın karşısına çıkan en derin mimardır.
Fakat o yolda nasıl yürüyeceğine, hangi adımı atacağına karar veren yine insandır.
Çünkü kader bir çerçevedir; sınırları belirler.
O sınırların içini dolduran ise insanın kendisidir.
Söylesene eyy kalbim!..
Seninle ben ne yapayım?!
Her attığında umut mu yeşersin,
yoksa hüzün mü gölgelensin hayatımda?!…
Bir kalem, bir de kâğıt aldım elime,
Tane tane yazdım ne geldiyse,dilime,
"Ne oldu sana?"diyip herkes güldü halime;
Bilmezler ki, ruhum paramparça, oldu virane.
Gururlanma hiç, yazdıklarım senin aleyhine;
Karanlığın sessizliğinde
umutla bir yıldız parlar…
Sessiz sanılan o geceler,
içinde nice dualar saklar…
En derin karanlıklar bile
Yollar götürür bazen seni,
bilinmedik kuytu köşelere…
Oysa nereye gitmek istediğini
bir tek kendin bilirsin…
Yollar götürür bazen insanı
bilinmedik, kuytu köşelere.
Oysa nereye gitmek istediğini
bir tek kendin bilirsin.
Lâkin umut tükenmiştir;
Unutulduğumuz da oldu,
Uyutulduğumuz da.
Öyle güvenmiştik ki insanlara,
Kendimiz gibi sandık; uykudan açamadık
Bir türlü o masum, mahmur gözlerimizi.
Kırıntısın artık, sen bu ruhla bedende.
Varlığımdı asıl, seni kılan nazende.
Severdim, kıymet bilseydin ömrümce;
Bilmedin yazık, her şey olsun gönlünce.
Ben değer dedim, sevgi dedim, umutla.
Güneş, kızıl hırkasını giyip iner ufuklara.
Kıpkırmızı bir perde düşer yüce dağlara.
Zamanın kalbi atar o muazzam anlara.
Her batış, doğacak yeni günün habercisi ola.
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!