Ayrılığın Gölgesi Şiiri - Yavuz Demirok

Hıncını aldın mı güzel kız?
Gidişinle hayallerin kurtuldu mu?
Her gece uyurken, vicdanın ayakta değil mi?
Bir kalbi kırıp gitmek öyle kolay mı?

Hadi git, yolun seni nereye götürürse oraya var.
Ama bil ki, geride bıraktıkların peşinden gelir.
Sessizlik bazen en ağır yükü taşır,
Ve ayrılığın gölgesi, en parlak günleri bile karartır.

En sessiz ama en güçlü sestir, vicdanın sesi,
O ses, seni en karanlık gecelerde bulur.
Ne kadar uzaklaşırsan uzaklaş,
Kalbinin derinliklerinde hep bir yankı kalır.

Her gidiş, kalbin en derinlerinde yankılanır
Bir bakış, bin hatırayı geride bırakır.
Zamanın bile silemediği gizli fısıltılar,
En sessiz anlarda yeniden yankılanır.

Ne kadar uzaklaşırsan uzaklaş,
Vicdanın, adımlarını takip eder.
Gecenin karanlığında bile,
İçindeki ses seni bulur, susturamazsın.

Bir gün dönüp baktığında,
Yıkılan hayallerin küllerini görürsün
Ve o küllerin içinde,
Kendi adımlarının izlerini bulursun.

Hiçbir gidiş tam bir kurtuluş değildir,
Her ayrılık bir yük bırakır ardında.
Kalbinin derinliklerinde saklı kalan pişmanlık,
Bir gün seni yeniden yakalar.

Ve işte o gün, sessizlik konuşur,
Vicdan en ağır hükmünü verir.
Ne kadar kaçarsan kaç,
Kalbinin yankısı seni asla bırakmaz.

Ayrılığın gölgesi, geceyi uzatır,
Her yıldız, unutulmuş bir hatırayı taşır.
Zaman geçse de izler kalır,
Her iz, geride kalanları hatırlatır...