Aynı Pencere Şiiri - Emre Can 4

Ya rab!
Ben anadan üryan, savunmasız, mahcup.
Kırık camları toplar ellerim,
Çocuk olsam vişne yedim zannederdim.
Göz yaşlarım temizleyebilir mi?
Ellerimdeki kanı, giderebilir mi?
Ya rab!
Ben iyi bir süveryan, aciz bir insan.
Hiç bir şeyi bilmedim senden ötürü,
Kalbim başka bir kalp için tam bir sömürü.
Kapına gelsem yine, yeniden ?
Açık mıdır kapın bu âma kulun için sahiden.
Ya rabbelalemin!
Ben sanki bir kabristan, kalbi hep kanayan.
Dirilişime şahid ol, mahcubiyetimi daim kıl,
Kalbim bana der sabra koş, umuda sarıl.
Bana o pencereden baktıran sensin,
Nasibimse yuvamı toparlamamı mümkün kıl.