Aynadaki Son Şiiri - İnayet Beyoğlu

Ben artık ben değilim
Aynaya baksam bile tanıyamıyorum kendimi
Ürperiyorum baktıkça, diken diken oluyor tüylerim
Kaderime boyun eğip,
Son kez bakıyorum mecalsiz gözlerimle

Yüzümdeki çizgiler iki dağ arasında kalmış vadi
Sakalımdaki aklar,
Bu uçurumlar arasına yağmış,
Bir türlü erimeyi bilmeyen öbek öbek kar.
Hani o gözlerim
Hani!
Tertemiz sular gibi berrak
Güneşi bile parıltısıyla kamaştıran gözlerim.
Geleceğe ümitle bakıp
Umut ışıkları saçan gözlerim.
Artık mazide kalmış
Yerini,
Kısık bir mum alevinin son titreyişine bırakmış
Ya deniz dalgası saçlarım nerede?
Nerede rüzgarla dans edip
Kasırgalara meydan okuyan o ahenk nerede
Aynaya yansıyan aksim bile ürpertiyor içimi
Üşüyorum…

Derimin koruyacak dermanı kalmamış artık
Pullarıyla övünen nice balıkları kıskandırır
Çiçek bozuğu izlerimi saklasada…

Deprem olmuş sanki dudaklarımda
Artık çatlakları dolduracak ıslaklıktan eser kalmamış.
Damaklarım derin bataklıkları andırır
Kurak bir tepenin etrafında
Birkaç çürük ağaç olsada.

Üzülmesin emektar aynam diye
Gülümsemek için dudaklarımı kıpırdatmak istiyorum
Fakat, yanaklarım gibi
Sarkan dudaklarım da artık katılaşmış
Hayat emaresinden eser kalmamış.
Sadık olduğunu sandığım,
Göz kapaklarım da bahane arıyor kapanmak için
Kapatıyorum,
Hem de bir daha açmamak üzere
Görmek istemiyorum kendimi aynada
Aynanın da görmesini istemiyorum yansıttığı beni
Ölüm soğukluğu yaşıyor kalbim
Beynimden gelen ümitsiz bir eda ile
Zorluyorum açmak için gözlerimi
Artık güneş bile aydınlatmıyor geniş vadilerimi
Gerçeği karanlıklarda arıyorum
İstesem de kendimi aynalarda bulamıyorum.