Ayna Şiiri - Ümit Turhan

Ah, çocuk yüzlü, masum, tertemiz yanım,
Ne kirli eller dokunmuş yüzüne senin.
Kaskatı olmuş bakışın, asılmış suratın,
Aynaya baktığımda gözlerimden utandım.

Cam gibi bakardın, şimdi kan çanağı gözlerin,
Şarkılar söylerken zehir dolmuş dillerin.
Ya o ellerin, o ellerin, nasıl böyle kirlendin?
Bir ben var benden öte, benliğimden utandım.

Kime küstün söyle, kime böyle darıldın?
Dost mu sandın, yoksa yılana mı sarıldın?
Neler ile sınandın da kötülüğe karıldın?
Şu deryada ismimden, kimliğimden utandım.

Yaktın mı bir bir geçmişte anıları?
Nereye gömdün söyle o güzel yarınları?
Kışa çevirmişsin baharları, yazları,
Bahçemde solup giden menekşeden utandım.