Ayna, şu karşımda duran adam kim?
Yanaklar buruşmuş,saçlarında kar.
Bu tanımadığım hayal ben miyim?
Benim mi bu beyazlaşmış şakaklar.
Etme ayna etme, bozma büyüyü,
Getir bana masum çocukluğumu.
Kırgın ve yaralı yüreğimin önüne,
Bir kapı açtın zannettim.
İnanmayı, güvenmeyi istedim.
Araladığım kapıdan sızan ışığın;
Ufacık bir rüzgarla sönecek
Mum ışığı olacağını nerden bilirdim.
Devamını Oku
Bir kapı açtın zannettim.
İnanmayı, güvenmeyi istedim.
Araladığım kapıdan sızan ışığın;
Ufacık bir rüzgarla sönecek
Mum ışığı olacağını nerden bilirdim.




Yine çok güzel bir 'Sağır' şiiri.Ayna şiiri bize,kendini 'Otuzbeş Yaş' şiiriyle de karşılaştırma
imkânı veriyor. Şiir, Cahit Sıtkı'nın anlatmak istediği nihai anlamın değişik bir versiyonu.Hattâ biraz da tamamlayıcısı.Usta Şairi tebrik ile saygılar sunuyoruz...
Enver Özçağlayan
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta