Gölgelerin Kavuşması
Güneşte yorulmak değil bu, Kendi gölgende kaybolmak. Uzanmak, parmak uçlarında bir sızıyla, Boşluğu tutmaya çalışmak.
Mor bir akşamın eteklerinde, İki el, iki ayrı dünya. Biri hep orada, Diğeri hep bir adım öte rüyada.
En zoru ne biliyor musun? Gelmeyecek olanı, Kapı eşiğinde değil, Kendi kalbinde beklemek.
Zannetme eğilip büküleceğim,
Yerlere kapanıp diz çökeceğim,
Sanma ki uğrunda yaş dökeceğim.
Bu, gönlümün ilk ve son feryadıdır,
Gönül Aynası
Ruhumun en yaralı anında çıktın karşıma,
Yan yana olamasak da varlığın güç veriyor bana.
İlk defa bedenimin değil, kalbimin sevildiği hissi...
Bir kadından önce, bir "can" olduğumu hatırlatır gibi.
Herkes dışımda dururken, sen içeriye baktın,
Görünmez İz
Çığlıklarımla yankılansın kulakların,
Yanağına süzülen yaş değil de
Gönlünden akan hırçın nehir olayım.
Duy sesimi, istersen yine görmezden gel;
Sen bakmasan da bir iz kalır derinlerde.
HASRETİN AYAZI
Dumanı kesildi tütmez ocağım
Vuslatın bağrında dondu kucağım
Hasrete yurt oldu her bir bucağım
Hayali vuranı dille haşladın
HAYIRSIZ
Artık ne ayaz var ne de bir sızı,
Sildim yüreğimden o hayal izi.
Söndürdüm içimde yanan yıldızı,
Gömüp de geçtim o hayırsızı.
Hükmü Bozulsun
Gönül hırkasını giydiğim zaman,
Zalimin zulmüne sustuğum yalan.
Adalet bilmeye hak gerek inan,
Hakkı gizleyenin hükmü bozulsun,
Eğilip bükülen kalem utansın.
İki Hayat, Tek Gökyüzü
Bir yanım toprağa bağlı, sessiz ve derin,
Mütevazı bir gölge gibi, izsiz ve serin.
Sıradan günlerin içinde, kimsesiz bir telaş,
Gözlerimde bir sükut, içimde dilsiz bir savaş.
Diğer yanım prangalı, umutsuz bir sevdaya,
Biz hangi zemherinin tezgahından geçtik de geldik,
Hangi kırık aynada bıraktık gençliğin
o deli resmini...
Şimdi şakaklarımda kar beyazı tülbent
esintisi,
Gönlüm yorulmadı da yollar yoruldu
İTİRAF
Gözlerin ufkumda sönmeyen fener,
Senden uzakta bu yollar mı biter?
Hasretin içimde bir zehir gibi,
Her nefes alışta canımdan gider.




Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!