Boz bulanık bulutlar çöreklenip dururken
Cemresiz can evinde boran kıştın Aykızım
Dert sineni dört nala prangaya vururken
Onulmaz yaralara her gün koştun Aykızım
Cenkleşipte canınla hazanlara eş tuttun
Durulmadı bulaklar kirpiklere nem kattın
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta