Şiir denen yolculukta rotasız bir kayık...
Aşk yakıp kül edermiş insanı,
Nefessiz bırakırmış dumanlar altında.
Ama ben...
Ben üşüdüğümü bile söyleyebilirim
Senin yanındayken.
Ben kimseyi değil, sevmeyi sevmiştim.
Seninle, seni sevmeyi de öğrendim.
Göğe bakıp ağlamamayı özledim.
O duruşun olmasa...
Bazı geceler oturup düşünürüm, seni.
Olmaz, olamaz
Kelepçeledim tüm hayallerimi,
Gem vurdum mutluluğumun ağzına,
Mahkum ettim ruhumu sürgünlere
Sana layık değilim
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!