Ayda Şiiri - Mustafa Türkmen

Yedi cephede boyun eğmedim,
Savaştım!
Yedi cephenin birinde tek sana kaybettim.
Şaştım!
Kaybettim gel gör Ayda,
Gel gör ki; mağlubiyet öyle güzel ki...

İnsan yenilir de nasıl zafer sarhoşu olur?
Senin öyle tankın, topun, tüfeğin yok!
Ayda! Senin varlığın bütün savaşları alır.
Gözlerin ki değdiği her devi elsiz ayaksız bırakır.

Cihan'ı serseler önüme
Atımın dizginlerine binbir türlü zafer yükleseler,
Koca koca orduları emrime verseler,
Yine ben, sana mağlubum Ayda.

Yemyeşil ovalar, uçsuz bucaksız yaylalar,
Dereler tepeler, başı dumanlı dağlar...
Dört bir yan senin deseler.
Yine sensiz, biçareyim Ayda.

Şimdi uzakta bulutlar ardındasın,
Bu hicranın tam ortasındasın.
Sızısın, yarsın, yarasın...
Bir kördüğümsün çözülmeyeceksin.
Bitmeyeceksin tükenmeyeceksin,
Ciğerlerim yansın, nefesim kesilsin.
Ayaklarım da prangalar ben sana koşacağım.
Düğüm düğüm olsa da sana gelişim.
Her düğümün üstüne bir düğüm de ben atacağım.