Ayazdaki İhanet Şiiri - Arif Eser

Ben Ankara ayazında, buz kesmiş nöbetlerdeyken,
Sen meğer çoktan ellere yar olmuşsun.
Ben uykusuz, gözüm yolda şafağı beklerken,
Sen yabancı gönüllerde muhabbet kurmuşsun.
​Sizi Allah’a emanet edip de çıktığımda evden,
Meğer sen o an Allah’ı çoktan unutmuşsun.
"Sen üşüme" diye ben ayazda nefes tüketirken,
Sen gitmiş, başkalarına soyunmuşsun.
​Bir güler yüz, bir sıcak aş beklerken her dönüşte,
O tebessümü başkalarına pazarlayıp satmışsın.
Bir sarılma umuduyla titrerken her bir hücrem,
Sen o sıcaklığı buzdan bir mezara fırlatmışsın.