Ayakta Ama Eksik Şiiri - Mustafa Alp

toparlanamıyorum,
çünkü içimde bir fırtına var
ve ben hala kıyıya vurmuş bir tekne gibiyim.
kırık tahtalarım denize dönük,
rüzgarın sesini dinliyorum,
ama yelkenlerimi yeniden açacak gücü bulamıyorum.

toparlanamıyorum,
dağılmış bir oda gibi ruhum.
bir köşede yarım kalmış umutlar,
bir köşede susup yutulmuş çığlıklar.
ne yana uzansam bir eksik,
ne yana baksam bir yarım.

bir zamanlar güçlüydüm belki,
gülüşüm gökyüzü kadar genişti.
şimdi aynaya bakınca
kendi gözlerimde kayboluyorum.
sanki içimdeki ışık
yavaşça kısılmış bir lamba gibi
titreyerek yanıyor.

toparlanamıyorum,
çünkü bazı acılar
sessizce büyür insanın içinde.
dışarıdan bakınca sıradan bir gün,
içeride ise yıkılmış şehirler var.
kimse görmüyor enkazı,
kimse duymuyor içimde çöken
duvarların sesini.

sabah oluyor,
kalkıyorum belki yataktan,
ama ruhum hala geceye sarılı.
yapmam gerekenler var,
söylemem gereken sözler,
gülmem gereken anlar.
ama hepsi bir perde arkasında,
uzanamıyorum.

toparlanamıyorum,
çünkü bıraktığım yerde değil kalbim.
geçmişle bugün arasında asılı kaldım.
bir yanım devam et diyor,
bir yanım dizlerimin üstünde.
adım atmak istiyorum
ama içimdeki yorgunluk
ayak bileklerime zincir gibi dolanmış.

insan bazen
yeniden başlamak için değil,
sadece ayakta kalmak için savaşır.
ben de savaşıyorum belki,
ama her zaferim yarım.
her nefesim eksik.

toparlanamıyorum,
çünkü toparlanmak
sanki unutmak gibi geliyor bana.
oysa unutmak istemiyorum
yaşadıklarımı,
sevdiklerimi,
kırıldığım yerleri.
onlar beni ben yapan izler.

belki bir gün
yavaşça, fark etmeden
toparlanırım.
bir sabah içimde hafif bir rüzgar eser,
perdeler aralanır,
ışık doluverir odama.

ama bugün değil.
bugün hala
kendimi yerden topluyorum parça parça.
bir nefes,
bir umut,
bir cesaret kırıntısı.

toparlanamıyorum,
ama vazgeçmiyorum.