Ayakkabı Boyacısı Şiiri - Mesut Yüksel

Köşe başındaki kaldırım
meskenidir onun.
Her sabah, gün ağarırken,
bir duayla koyulur işe.

Önünde sessiz bir kuyruk vardır;
kirli, çamurlu ayakkabılar
fırça ve cila arasında
kaderini bekler usulca.

Paletinden renk renk çıkarır boyaları,
sürer derinin çatlağına
bir yara merhemi gibi.
Şifacı kesilir elleri,
iyileştirir yorgun adımları.

Gölgesi düşünceye dek,
yeniler bakımsız kunduraları.
Gün boyu,
onlarca ayakta yansır yüzü.

Kadim bir bilge gibi
konuşturur deriyi;
sanat, dile gelir sessizce.

Emeğin suskun çığlığı,
sonsuz bir yakarış olur
parlayan kunduralarda.