Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Ölüye koşmak ne yakışır
Ne akıl alır!
Atlar öyle mi?
Onlar "asildir" aynı zamanda,
Durdukları yerde duramazlar,
Hep hareketli
Her an tetikte...
Bence de ayrılmalı, ölüler
Ölmüş gibiler
Ya da yaşarken ölmüşler!
Tebrikler Alara Hanım...
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta