Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Yaşama sevdalı,ölüme atıl,hüzne dost,sevince yakın...Şiir sıkala ayarı bozuk ama matematik önyargılı...Dost canlısı.... ........................................................................................................ Yanılgılar ne çok şey eksiltiyor / bir o kadar da yalnızlaştırıyor insanı. İçsel bir dünyanın büyüklüğünce daralıyorsun kendi içine/ bilinmezliğin kadar biliniyor sanrıların. Bir başka mevsimde açıyor bütün çiçekler/ ve ne kadar su verdiğin belli mi çeliğe? … Gözler ...
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!