Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Yoktan var olurken bir süre sularda gezdim... Doğal bir olayla başladım aklıma gelmeyen çocukluğuma. Zamanın işlemediği bahçelerde koştum... Olağan fırtınalar esti, su katılmadan geldi aklım başıma. Bilgiyle özgürleştim kendimle buluştum, karlarla örtünüp erittim bütün kirlenmişlikleri... Bazan saf nitelenip budala olsamda, botanik bahçelerine inat doğal bir kır çiçeğini yeğledim hep...
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!