Ateşi Suzan Şiiri - Gökçe Zafer Özaki Ûf ...

Aşk dedim, âteş-i sûzân düştü cân haneme,
Gül sandığım her nefes, diken verdi dâmenime.

Meyl eyledim cemâline, virân oldu bu gönül,
Âb-ı hayât beklerken zehr aktı pîyâleme.

Sen gittin, şeb-i hicrân çöktü rûh-i nâlânıma,
Güneş küstü, nur kesildi çeşm-i giryânıma.

Ağladım Yûsuf gibi çâh-ı firâk içinde,
Sabr-ı Yakûb düştü her dem bu cism-i vîrânıma.

Dedim sabır devâdır, içtim şifâ bulmadım,
Zîrâ dert memnûndur kendi âh u figânıma.

Bir nigâhın bin belâdır, cânıma oklar atar,
Can verdim bir tebessümün latîf hîlânıma.

Ne vuslat var mukadder, ne hicrân tamam olur,
Bu hâl mu‘allâktır aşkın fermânıma.

Ey gönül, terk eyle aklı, bu yol irfân yoludur,
Akıl sığmaz bu sırrın bahr-i bî-pâyânıma.