Ateşi Sevmeyi Bil Şiiri - Mustafa Alp

sen bana öyle uzun uzun bakma,
şiir yazıyorum diye
yumuşak sanma yüreğimi.
kelimelerim çiçek açsa da bazen,
köklerim kayalıktır benim.

lanet derler ardımdan,
aksi, huysuz, geçimsiz.
biraz doğru,
biraz eksik.
çünkü kimse bilmez
gecenin hangi saatinde
insan kendiyle kavga eder.

deli tarafım var evet,
rüzgarla yarışır öfkem.
bir esti mi içimde fırtına
taş üstünde taş kalmaz sandım yıllarca.
oysa en çok
kendi içimde yıkıldı duvarlar.

ben nereden geldiğimi bilirim.
yoksun sofraların buğusunu,
sessiz büyüyen çocukların bakışını,
yarım kalmış hevesleri bilirim.
o yüzden küçümsemem
bir tebessümü.
bir fincan kahvenin hatırını
kırk yıl taşırım içimde.

birinin gözünde sızı varsa
anlarım.
yarasını söylemese de
kanayan yerini hissederim.
çünkü insan en iyi
kendi yarasından tanır başkasını.

ama sen.
beni uzaktan bildiğin gibi tanı.
yaklaşınca değişirim sanma.
ben buyum,
hem yangın, hem külden doğan.
hem sert bir kayalık,
hem avucunda su tutan çocuk.

sevmek kolay değil beni.
çünkü ben
ya hepim ya hiçim.
yarım bırakılmış cümlelere tahammülüm yok.
gidilecekse tam gidilsin,
kalınacaksa omuz omuza kalınsın.

aşk dediğin
ılık bir bahar esintisi değil yalnız.
bazen kavurur,
bazen karartır göğü.
eğer yanacaksan benimle
kül olmayı göze al.
korkma külden,
en sağlam toprak
yanmış yerden çıkar.

ve eğer ateşi yakacaksan
adımı anarak,
sakın ürkme alevinden.
yaktığın yerde dur,
kaçma sıcağından.
ateşi sevmesini bil kadın.

çünkü ben
ne tamamen karanlık,
ne de bütünüyle ışığım.
ama birini sevdiğimde
gözümü kırpmadan
kendimi ortaya koyarım.

öyleyse bak bana,
ama uzaktan değil artık.
gözlerimdeki fırtınayı da gör,
avuç içimde sakladığım merhameti de.

ve karar ver.
ya küle ortak ol,
ya ateşi sahiplen.

ben buradayım.
yanmayı da bilirim,
yakmayı da.
ama en çok
birlikte tutuşmayı isterim...