Ateş Ve Duman Şiiri - Fatih Mehmet Yiğit 2

ATEŞ VE DUMAN

Sevda bir çocuktu,
avuçlarımda büyüyen.
Şimdi küllerinden başka ne kaldı?
Koca bir yangından arta kalan…

Özlem, kurumuş bir nehir yatağı,
her taşında senin adın.

Hasret, sessizliğin ortasında
çiviler gibi saplanır kalbime.
Ayrılık değil bu artık,
bir deprem:
ikiye bölünmüş dünya.

Gökyüzümü çaldılar,
betondan kafes ördüler.
Kanımda dolaşır isyan,
ateş ve duman.

Sustukça büyüttüm
sessiz çığlıkları;
şimdi patlayan bir volkan.

Umutlara bel bağlarken,
yaralı turnalar göç etti çoktan…

Ve gece,
karanlığın en ağır yükünü taşır.
Her yıldız,
sönmüş bir hatıranın gözyaşıdır.

Rüzgâr,
taş sokaklarda sürükler ayak izlerini,
her köşe başında
bir başka yalnızlık bekler.

Şehir,
Bir kabus misali
ruhumun üstüne çöker;
her pencerede
bir başka mahpusun nefesi.

Kalbim,
bir taş köprü gibi çatlar,
altından geçen sular
hep sana akar.

Ve ben,
yıkıntılar arasında ararım seni:
bir martının kanadında,
bir gülün dikeninde,
bir çocuğun gözlerinde.

Ama bulduğum hep aynı:
yarım kalmış bir türkü,
kırık bir kelime,
suskun bir dua.

Sevda bir çocuktu,
İçimde büyüyen, gülümsemeyen
Ama küllerin arasından hâlâ
bir kıvılcım arar gözlerim:
belki yeniden doğar,
belki yeniden yanar
belki yeniden güler…

Fatih Mehmet Yiğit