Bir mezar kazdım göğsümün tam ortasına,
Sütümle besledim ölümü, her gece kan uykusuna.
Ben bir anne değilim, ben canlı bir tabutum artık,
İçimde nefesi kesilen, dışımda kokan bir karanlık.
Bak, parmaklarım eriyor, dokunduğum her neşe haram,
Kendi etimden tiksiniyorum, ben yaşayan en derin yaram.
Geri döndün o büyük savaştan,
Ellerin kanlı, gözlerin yaşlı.
Kapıyı çaldın, elinde çiçekler,
Ama ben evlendim çoktan, hayırlı işler!
Bana yalvardın, “Yapma Muazzez!” diye,
Boynundaki zincir izleri
Hepsi senin güvenliğin için
Ruhunda açtığım yaralar
Izdırap değil gül bahçelerin
Seni sadece rahatken görür bu gözler
Bı anda aklım gitti kullenmis hatıralarıma
Bulanık zihnimde bir parlak yıldıza
El ele tutusmusuz koşuyoruz sonsuzluğa
O benim biricik sevgilimdi
Anlayamadım gitti noldu o zamana
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!