Asla Affetmem Asla

o insanlar
yedi yaşında ademin kötü karısını
on yaşında benim kafa karışıklığımı
ses kütlesi olup yatışan adını
bize sormadığından alkışlayanı
kusarken sonraki cinayeti hapisten
o insanlar katil değil ihanetten diye
bize mafya dayatmasıyla
kendini bir şey sanan dedikoducu
her şeyde kusur arayan kınayıcı
güya adını bildi iki kınacı
bu kadar adi olamaz diye bana
camdan baktım diye nazara gelen
fal açarken tövbe etmeyi unutmuşum sanki
adını bilemedim diye okula giderken
madem karşılaştık neden diye sorunca
bir sonraki kazayı
çağırdıkları keraneyi
yolda kaybettikleri edebi
hata ile sordukları hatrımı
hediyelerini yollara döken laflarını
örterken sen güya günahlarını
her günüme göz diken
iki laf edip kendini bir şey sanan
güya bir de utanmadan iyilik yaptığını sanan
nereye itsen öbür yöne giden
adını duyunca lanet edip kaçan
yıllar geçerken seni silip ezen
gözüme baka baka heba olsun ömrün diyen
her satırın içinden kendine küfür ekip rol biçen
kapağını açmadığı kitapla aleme nutuk okuyanlara
el edip de bombacıya güya duygusunu veren
boşarsa kızar kadın diye muhabbetinin bitini ayıklayan
ses kütlesi susmadıkça laneti dünde arayan
onlar değil mi öldü adam diye suçlu arayan
onlar değil mi güle oynaya gazeteyi kafamda okuyan
onlar değil mi aklı beyni yok diye başka şeye göz diken
bu kafdar da cehennemlik olamaz diye
onlar değil mi yani yani şimdi

yani şimdi halit mi bütün bu insanlar
3 çocuğuyla ortada

bir de nefret edilecekmiş benden
güya ekmeğimi lokmamı boğazıma tıkıp

kendini bir halt sanabilecek
dünya kul hakkını çöpte ararken
bir de dönüp surat asabilecek diye

bana hiç acımadın

onları asla affetmeyeceğim
Şarkılarımı hafife aldın
Aklı fikri oynaşta kızlarını evlendirdin
Beni evde oturan kalık gibi beklettin
Adetten kesilmemi yıllara yaydın
Okuduklarımı hatırlatıp haram ettin
Okumalarımı zorlaştırdın
Hayatımı bir hiç gibi filmlerde bile kaybettin
Kutsal rolümü başkalarına verdin
İki düdüğe razı olmayı halkın ağzına verdin
bunlarla beni işsizlikle tehdit ettin
Bunu cinayetlerden sordurdun
Komşularıma da beni rezil ettin
beni bar düdüğü gibi gezdirdin
Bir umut bile vermezken geleceğimi dualara sordurdun
elalemin mahkemesini bana gördürdün
Bi rahat bile vermedin de sesleri kafama sıktın
Bir bakışı anımsatmak için beni yoklukla sınadın
Senin elinden tutanlar hep pişman diye umudun hevesini kırdın
Politikanın silüetini gardiyan diye tepeme diktin
hayatımı böyle çizgi film gibi yazdın
emekli maaşımı da kutsal bir tehdit saydın
İnsanları fakirliğe ittin
Amellerimi hafife aldın
bir resmin bile benim ruhumla çelişmez olamadı
Görsel alanını at koşturanların eline verdin
çocuk sevgimi bitirip de sokaklardan sordurdun
Bu kadar lafı ağzına tıkanları korkudan başa geçirdin
Cahil insanlar gibi beni geleceğimin senden emin yanını sorularla bıktırdın
hayal kurmak yasak gibi millete fallar açtırdın
Beni iki yaşımın kendi resminde buldun da millete parayla sattın

Beni sevdiğini belli edemedin bile

bunları affetmeyeceğim
Bunları asla affetmeyeceğim.