Gittin usulca.
Kalmadı sandım geriye hiçbir şey
ta ki uzaklardan içime damlayan bir şarkıya,
sokak duvarındaki özensiz bir dizeye,
dalından usulca yere düşen kuru yaprağa,
gecenin ruhları örten karanlığına kadar.
Anladım ki
benim için gitmek diye bir şey yok.
Ben aşktan gidemem.
Ve gidemez senin dışında ikimize ait hiçbir şey benden.
Artık biliyorum sen kalbimin aşk otağında
bir gün gideceği başından belli bir kiracıydın.
Ve ben aşk otağının sahibi.
her gidenin bir hasar, iz bıraktığı bu yapıyı
korumak ve hep hazır tutmak benim görevim.
Aşk benim evim, aşk benim
kendinden hiçbir yere gidilmiyor.
Sen git, haklıydın gitmekte.
Eskiyen, incelen duvarları üşüten bu yapıdan.
Ben ise senden arta kalanlarla
Yeni bir kiracı ve yeni bir veda için,
Acıyla otağımı kaplayacağım...
Sadi Güven
Kayıt Tarihi : 3.11.2017 10:21:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.




Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!