Bir damla kan, onca endişe diye tanımlanırsın,
Dünyaya geldiğinde, düşün, ilk fiilin ağlarsın.
Kendine ise yandığın yakamazsın senden başka,
Şey aşkına ise, yakamazsın her dem, senden başka.
Düşersin hataya, affolunmaz, af bilmez elinde,
Terkedilir, perişan edilirsin her dem dillerde.
Aşk derdi ile cisme cûş eylersen, görürsün perde,
Vücud doyar belki, ama ruhun hep kıvranır cû’da.
Aşkına acırsın, ol kıymeti bilinmediğinde,
Ararsan her yerde, bulursun sarraf, “bir” yer ve gökte.
Dünyadaki sevdiklerin sanemden başkası değil,
Aşkına, ağla, ihsanı; veli nimet, O’na eğil.
Gönül’e derman aranır, göz, nerde çareyi görsün,
Gözyaşında sır; esnerken, dertte, mutlulukta, neden?
Koyun kesersin, bak, diğerinin umrunda değildir,
Diğer kürede olan biten, seni neden ağlatır?
Yaradılışında var ağlamak, ayrılık ve dönmek,
Kozandır bu dünya, ağla, ol yoksa felçtir hissetmek.
Bela mı? sade nimet mi? gelen ne? seni ağlatan,
Aşkına "ol", "bir"leş, bilme sen, sen yok olduğun zaman.
Hamuşan Erdal, ol dem cisime bakıp durma, ğ’ayril,
Aşkına, 'onlardan güzel bir ayrılış ile ayrıl'.
Kayıt Tarihi : 3.12.2022 11:47:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
