Aşkın yangını Şiiri - Mustafa Çeker

Bilirmisin seni ne kadar çok sevdiğimi
Kalp denilen o narin, kırılgan mucize
senin adını duyunca önce titriyor
sonra usulca eriyip sana karışıyor,
içinde binlerce fırtına koparken bile
sadece senin adınla sakinleşiyor
Gözlerinle başlar her sonsuzluk
bir bakışınla zaman durur, nefesim sen olur
dudakların değmese de tenime
yağmur damlaları gibi iniyor kokun üstüme
her nefeste seni içime çekiyorum
boğulurcasına,
çünkü sensiz nefes almak artık ihanet gibi
Bazen parmak uçlarım arar seni karanlıkta
yokluğun bile bir dokunuş gibi yakar tenimi
göğsümde senin hayalinle çarpıyor kalp
her atışında bir “sen” diye inliyor,
bir “sensiz” diye kanıyor
Ay bile kıskanıyor bizi geceleri
yıldızlar fısıldaşıyor birbirine:
“Bak, işte aşk böyle yanıyor,
böyle kanıyor, böyle direniyor”
ve ben seni düşünüyorum,
düşünmek yetmiyor, içim yanıyor
seni özlemek yetmiyor, ruhum parçalanıyor
Eğer bir gün bu dünya bizi ayırırsa
kalbim yine de senin göğsünde atacak
çünkü ben sensiz bir yarımım, eksik, yaralı
sen ise benim en güzel tamamlanışım,
en derin yaram, en tatlı ilacım
Seni seviyorum…
kelimelerin ötesinde,
dokunuşların en derininde,
gözlerin kapandığında bile içimde yanıp sönen
sonsuzluğun tam kalbinde,
her nefeste yeniden doğup ölen,
her gözyaşında dirilen,
her sessizlikte haykıran bir aşkla
Seni seviyorum ipegim
o kadar çok ki
bu sevgi beni tüketiyor
ve ben yine de tükenmekten korkmuyorum
çünkü tükenmek bile seninle güzel
Sonsuza dek,
her kalp atışında,
her yıldız kaydığında,
her sabah uyandığımda
ve son nefesime kadar…
sadece sen.