Aşkfeza Şiiri - İzzet Eşkinazi

hayatımın son rotası.

Doyasıya güleceğim şu andan sonra
her anımı kaydedeceğim, yalnızca
aklıma değil ama insanlara dağıtacağım
hayatımdan geriye ne kalabilirse
ve güleceğim her anımda ve
gülümseyeceğim artık bana bakan,
dünyanın en güzel kızı, harcamamalı
ve sarılmalı ona doyasıya
dönmeyeceğini bilerek. affedin beni
siz değil, sizden de üstteki.
affedin ve ben kabul edemem artık.
sevin beni, İstanbul'a ve gece ayına
aşık oldum dün akşam, gülümseyeceğim
bir hayata bakıp artık ve
harcamamalı pekala bir güzel kızı.
sonra, kabul etmeli onu ve
kabul etmese de beni.
her anı tutmalı elde ve bırakmamalı
artık, -bir- zaman denen haydutun eline.
sevmek gerek, sevmek gerek şüphesiz
aşık olarak, olmadan ve gözlerine
bakmaktan korkmadan sevmek gerek.
akıllarda bir gözyaşı olmak, hayır
bir ömrü ağlamamalı, ağlatmamalı da.
sevmek gerek şüphesiz ve saçlarını
örmek de gerek severken ve bakmak
doyasıya, bir daha bakmak yok.
bakmak gerek bir güzel kişiye ve
unutturmak gerek bir gülen hayatı
ağlatmadan önce güzel gözlerini.
saçlarını da taramak lazım uzun
dalgalı saçlarını, şımarıksız
gözlerinin önüne düşeni atmalı
ve ben taramalıyım, evet ben
olmalıyım saçını tarayan kişi.
örmeli de saçını, yine ben.
her şey çok erkenken hala bitirmeli
elimden gelecek bütün işlerimi.
kabul edilmeli pekala, bir ömür
kabul edilmeli sevgili.