Aşka Dair Şiiri - Bahadır Kandemir

Şah damar kadar yakın,
Yıldızlar kadar uzak,
Yüreğin yıldızlarda tutsak...

Önce nedensiz bir karın ağrısı,
Sonra ağzında yuvarlanan cümleler,
O nedensiz açık vermeme kaygısı,
Kulaklarından silinmeyen nameler.

Öyle değil mi hislerin,
Onu gördüğünde titreyen ellerin,
Aklından hiç çıkmayan gözlerin,
Kalbindedir izi, sessiz, sakin.

Hüzünlü bir şarkı gibi gözyaşı dolu,
Yüzünde bir gülümseme, yüreğinde bir korku,
Acı çekmek istemeyen mantığının oluşu,
İki göze yenik düşen bir kalbin öyküsü.

İçinde bir sızı var sonsuzluğa uzanan,
Sessizliği ararken, sensizliği yaratan,
Acı dolu rüyalar, uykuları kaçıran,
Birkaç şiir yazarsın, yalnızlığı anlatan.

Yalnızlık kolay değil, sessiz, sensiz,
Karşındaki dostların, bihaber, çaresiz,
Kalbindeki yangından bihaber, eylemsiz,
Bir anlasa da seni, kalmasan böyle sevgisiz.

Planlarsın söyleyeceklerini, yapacaklarını,
Uzun uzun düşünürsün, söylemeyi aşkını,
Biraz korku içinde, sıkıverir canını,
Ağlarsın sessizce, kanarken aşk yarası.

Sessiz bir çığlık gibi, içinde yankılanan,
Boğazında düğümlenen, ağzından çıkamayan,
İçine işlemiş korku, seni yıldırmaya çalışan,
Söyleyemezsin sonunda, dönersin kapısından.

Mantığın bastırır sevgini, kızarsın hep kendine,
Saniyeler geçtikçe, mantık ölür sessizce,
Kalbin 'söyle' der, 'yeter artık bu sancı',
Bir yürekte yaşayan 'iki yabancı'.

Neden böyle dersin kendi kendine,
Sıkarsın kendini yanında, belli etmezsin yarine,
Düğünlenir yüreğin, çok kızarsın beynine,
İki söz çıkar ağzından, düşersin bir nehire...