Aşk Uçları Şiiri - Rumeysa Haksever

Seni görünce siyah-beyaz film kokan
bir plak cızırtısı yürürdü sinir uçlarıma.
Ona kendimce bir ad verirdim:
Derdim ki “senin adın artık aşk uçları.”

Yanaklarımda öpücüklerinin şeffaf izi kalmamışken
çatımsız yağmurun altında üşür gibi
titreyen gülüşünü hatırladım.
Sahi… sen en çok hangi suskunluğunla
devirdin içimdeki evleri?

Helal et; tarağının üstünde kalmış birkaç tel saçını
izinsiz aldım, peçetenin arasına koydum.
Keşke saçların gibi sesini de
peçetenin arasına koyabilme şansım olsaydı
Usulca, ipekböceklerini imrendirmeden dinlerdim.