Geçmişe dalıyorum ve seni düşündükçe
karanlık hayallerin ortasın da kayıp oluyorum
gözlerimi açtığımda ıssız ormanda yapa yalnız
aşk yalnızlığında terk edilmiş ihanete uğrayan
ve kurumuş ağacın yaprakları gibi umutlarımı
kara toprağa döküyorum...!
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta