Hayat dolu, yaşam dolu bir adam vardı,
Kalbinde umut yeli amansızca eserdi,
Dünyanın her türlü pisliği vız gelirdi,
Sevdiği yanındayken, yanı başındayken.
Hiç bu denli mutlu olmamıştı hayatta,
Bu denli hiç bağlanmamıştı yaşamaya,
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta