Aşk-ı İlahi Şiiri - Emrullah Çelik

Ben seni aradım dağda, taşta,
Meğer sen saklıymışsın bir tek “başta.”

Gözüm dışa bakarken perde inmiş,
Kalbim içe dönünce sır görünmüş

Aşk sandım bir yüzü, bir çift gözü,
Meğer aşk imiş bütün kâinatın özü.

Bir “ol” dedin, varlık sahneye çıktı,
Bir “gel” desen yokluk içimde yıktı.

Ben dedikçe araya duvar ördüm,
“Sen” deyince aradan kendim düştüm.

Ey Rabbim, aşkın ağır bir emanet,
Taşıyan yanar, yanarken bulur selâmet.

Geceyi koydun kalbime kandil olsun diye,
Karanlık olmasaydı ışık görünür mü diye?

Her ayrılık sendenmiş meğer,
Her hasret kapına çıkan bir seher.

Ben seni ararken yollarda perişan,
Sen beni beklerdin içimde nişan.

Ne secde kâfi sana, ne söz yetiyor,
Dil susuyor da kalbim “Sen” diyor.

Al beni benden ey Sahip,
Bırakma nefsime garip.

Aşkınla yak ki arınayım,
Hiç olayım, sana varayım.

Son nefeste bir isim kalsın dilimde,
Ne mal, ne ün, ne dünya elimde.

Bir tek Sen ol, bir tek Sen,
Gerisi gölge, gerisi yalan ben.