Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Teşbihlerin hüzünlü,kızgın,sevinçli çağrışımlarında bir serüven...Teşekkürler bu şiire...Saygılarımla...
Yüreğine sağlık Özcan şairim. çalışmalarında başarılar dilerim.
've sen hep, kahve gözlerinle yokluğunun soğuk akşamlarında
içimi ısıtacak bir aşk cümbüşü... '
...
Çok güzeldi...Tebrikler+
Müjdat Bilgin
Bu şiir ile ilgili 3 tane yorum bulunmakta