"aşk Bu Mu?" Şiiri - Zeynep Koçar

"AŞK BU MU?"
Aşk dedikleri şey çoğu zaman,korkak bir bencillik,
Birine dokunup iz bırakmadan kaçma sanatı,
Ben yoruldum sevmenin yükünü tek başıma taşımaktan
İki kişilik susuşlarda tek kişilik ağlamaktan yoruldum.

Aşk bazen yaşatmaz, süründürür
Çoğu zaman cesaret sınavından kalır,
Kaçmayı "Zamana bırakalım.” diye süsler,
Susmayı olgunluk diye pazarlar.

Oysa ben seni beklerken,sen ihtimalleri çoğalttın,
Ben derinleştikçe sen yüzeyde yüzdün
Boğulmamı seyrettin,ıslanmadın bile,
Aşk bu mu?
Birinin içi yanarken,ötekinin "Yoğunum." demesi mi?
Birinin geceleri sabaha bağlanırken,
Ötekinin rahatça uyuması mı?

Aşkın en kirli tarafı ne biliyor musun?
İnsana kendini suçlu hissettirmesi
Daha az isteseydin demesi,
Bu kadar sevmeseydin diye yüzleşmesi.
Oysa ben eksik sevmedim,saklanmadım
Rol yapmadım,sadece karşılık bekledim
Bu mu suç?
Artık aşkı savunmuyorum, avukatlığını yapmıyorum.
Çünkü suç aleti belli; duygular.
Ve fail çoğu zaman en masum görünendir.

Şimdi içimde sessiz bir toparlama var
Ne intikam,ne de beddua,
Sadece geri alma hali,verdiğim değeri,
Harcadığım inancı,boşa giden biz ihtimalini

Aşk yere düştü ya...
Kaldıramıyorum, bırak kalsın
Üstünden zaman geçsin,toz olsa da
Umurumda değil artık
Çünkü ben enkazdan çıkmayı öğrendim
Ve bir daha yıkıntılara yuva demeyeceğim

Artık biliyorum,aşk kutsal falan değil, yanlış elde en tehlikeli silahtır.
Ve çoğu insan ne sevmesini bilir,
Ne de aşkına sahip çıkmasını bilir,
O yüzden bugün aşkı yere yatırıyorum.

Artık ne adın ağır,ne yokluğun eksik
Bir zamanlar “Sensiz olmaz." dediğim yerde
Şimdi gayet iyiyim
Sana dair ne varsa zamanın eline bıraktım
Ne taşıyorum, ne geri istiyorum.
Artık umurumda değilsin sonsuza kadar elveda, elveda...

10.01.2026