Sanırsın ki, "ol" deyince olacak,
Bir aşk bitecek ya da başlayacak.
Oysa kendi kalbine geçmez sözün,
Dönüp gitsen, ruhun kan ağlayacak.
"Kader, kısmet" der eskiler bu işe.
1
Ateş-i aşkına düştüm, kavruldum.
Yanıp küle döndüm, çöle savruldum.
Mecnun gibi, can özümden vuruldum.
Leyla arar idim, Mevla'yı buldum.
Yok artık kalmadı sabrım
Unutma ben de insanım
Hiç bir günahım yokken
Sustukça ben, sen suçladın
Ne sevgidir bunun adı
Bazen dalıp, uzaklara gitse de aklım
Kara değildir, yanlış anlamayın, bahtım
Beceremiyorum renkli hayal kurmayı
Ol sebepten siyah-beyaztır dünya tahtım
Hem, alıştım ben beklentisiz yaşamaya
Şiir yazdığımı sanırım ya
Duygularım dalgalandığında
Bilirim hoş bir avuntudur bu
Her şeyin sanal olduğu çağda
Ne kadar kalibre edersen et
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!