Artık Şiiri - Safiye Yavuz

Zaman aşımına uğradı öfkem, küllerinden doğsada eskisi kadar alevlenmez.
Söner içine içine, yine küllerine döner.
Kül oldu ya tüm asiliğim.
Ve dönüp baktığımda hayatıma ve insanlara, tek bir kırgınlığım kendime olur.
Boşverdim onuda. Hayata iade ettim beklentilerimi.
Olsada olmasa acıtmıyor artık.
Acıtan hep benmişim. Olduğu gibi değilde olması gerektiği gibi gösterilen, aşılan şeylerden arındım.
Şükür, sadece şükür.
Yargılayan kurban olur, yargılanan can.
Sen ikiside olma, yollar açılır gör bak.
Hiç kimse sana hiç birşey olmak zorunda değil. Sen sana sen ol. Ancak o zaman atarsın üstünden tüm kinini, kibirini.
Eyvallah değil bu, özüne dönüş.
Kimse kimseden büyük değilse, neden bu kavgamız.
Kavgamız bizde başlar, ve yine bizi bitirir.
Tükenir, tüketirsin.
Hem yakın hem uzak ol.
Hem memleket, hemde gurbet ol.
Kendinden geçme, insanlar zaten geçmişken.