Ardıbahar Şiiri - Diren Demircan

Ben, sabah ayazında kaptım şifayı
otuz beş yaşın ve elimde olanların,
elimde olmayanlar üzerinden tutulurken hesabı
yaşımı ikiye böldüm. Sen estin avaz avaz
yazdan kalma
çarptım, topladım, çıkardım
değişen olmadı.

duvarlar içinde sürüyorum,
adını Ardıbahar koyduğum bir kenti ören duvarlar.
adını başka kentlerin güzelliğinden almaya ihtiyaç duymuşsa bir kent,
bir insanın bir insanı sevmesini de parayla satarlar orada, biliyorum
en çok buna takıyorum.

bir kadını sevmek kadar güzelken hayat,
ve bir kadını tamamen kaybetmek kadar da korkunç olabiliyorken,
kaptım ben şifayı
bir sabahtı ve ayazdı

duvarların içinden geçiyorum,
atomlarım titreşirken
Ardıbahar bu kentin

sen orda bekliyorsun, biliyorum.
ellerinde bahar kostümlü, Tanrı'nın zarif kulu çiçekler

Gelip de saçlarına taç yapacağım anları
düşlediğini düşleyerek titriyorum.